TR | ENG ISSN 2667-7024
 
Cilt : 34   Sayı: 3  Yıl : 2020

Son Sayı Yayımlanmış Sayılar Baskıdaki Makaleler En Çok İndirilen Makaleler Online Makale Gönder




 
Çocuk yaş grubu ortopedik yaralanmalara yaklaşımımız: Demografik bir çalışma []
. 2005; 19(3): 131-135

Çocuk yaş grubu ortopedik yaralanmalara yaklaşımımız: Demografik bir çalışma

Ayşe Nedret Okan, Gökmen Deniz, M. Oğuz Durakbaşa, Cüneyt Erken, Özkan Köse, Mücahit Görgeç
İstanbul Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi 1. ve 2. Ortopedi Klinikleri, İstanbul

GİRİŞ ve AMAÇ: Bir yıllık sürede acil polikliniğimize başvurup ayaktan veya yatarak tedavi edilen çocuk travma hastaları incelendi. Bu çalışmada, çocuk yaş grubu ortopedik yaralanmalarının cinsiyet ve yaşlara göre dağılımı, çocukların hangi oranda ve ne kadar süre ile yatırıldıkları, hangi ortopedik hastalıklarla ağırlıklı olarak karşılaştıklarını belirlemeye yönelik istatistiksel bir çalışma yapıldı. Çalışmanın amacı, 16 yaş ve altındaki çocuklarda ortopedik yaralanmaların sıklığı, dağılımı ve morbiditesini belirlemektir.

YÖNTEM ve GEREÇLER: 2001 yılında acil polikliniğimize başvuran 22.386 hastanın 4.153’ü 16 yaş altı çocuk yaralanma olgusuydu. Bu olguların bilgileri geriye dönük olarak incelendi. 2.759 erkek ve 1.394 kız birer yaş aralıklarla gruplandırıldı. Karşılaşılan yaralanma türleri belirlendi. Hastalıkların sıklığı her grup için ayrı ayrı hesaplandı. Ayaktan ve yatarak tedavi edilenlerin oranları, yatış nedenleri, ameliyat endikasyonları, ortalama yatış süreleri ve cinsiyetler arasındaki farklılıklar saptandı. Sonuçlar oransal ve ki-kare testi kullanılarak istatistiksel olarak yorumlandı.

BULGULAR: Çocuklar, tüm yaralanma olgularının % 18.5’ini oluşturuyordu. Erkekler tüm gruplarda çoğunluktaydı. En sık olarak üst ekstremite yumuşak doku yaralanmalarına rastlandı. Radius distal kırıkları, en sık görülen kırıklardı. Humerus suprakondiler ve femur diafiz kırıkları en sık yatış nedenleri, birincisi en sık ameliyat nedeniydi. Ergenlik döneminde yaralanmalarda anlamlı artış gözlendi (p<0.05).

TARTIŞMA ve SONUÇ: Ergenlik döneminde yaralanma sayısı artmaktadır. Erkekler daha sık yaralanmakta, ancak hastaneye yatış ve ameliyatlarda kız ve erkek çocuklar istatistiksel olarak eşit şekilde etkilenmektedirler. Femur diafiz kırıklarının en sık ve en uzun yatış nedeni, humerus suprakondiler kırıklarının ise en sık ameliyat nedeni olduğunu bilmek, halk sağlığı ve bu yaralanmalarda korunma önlemlerinin belirlenmesi açısından önemlidir. Hasta sayımızın yeterli olması nedeniyle vardığımız sonuçların çocuk ortopedik travmanın demografik dağılımı konusunda genel bir kanı oluşturabileceği düşüncesindeyiz.

Anahtar Kelimeler: Çocuk, yaralanma, epidemiyoloji, demografi, kırık, ortopedik yaralanma


Our approach to pediatric orthopedic trauma: A demographical study

Ayşe Nedret Okan, Gökmen Deniz, M. Oğuz Durakbaşa, Cüneyt Erken, Özkan Köse, Mücahit Görgeç
Istanbul Haydarpaşa Numune Training and Research Hospital 1st and 2nd Orthopedic Clinics, Istanbul

INTRODUCTION: We examined our peditric orthopedic trauma population who applied to our emergency clinic within one year and were treated as outpatients or inpatients. A statistical work was done about the age and sex distribution of pediatric trauma, percentage and duration of children’s admission and the orthopedic traumatic diseases mostly comfronted with. Our aim was to find out the frequency, distribution and morbidity of orthopedic trauma in the childhood, under 16 years of age.
METHODS: In 2001, 22386 patients applied to our emergency clinic and 4153 of them were childhood trauma cases (0-16 years old). They were examined retrospectively. 2759 boys and 1394 girls were grouped in 1 year periods. Trauma types were determined. Frequency of the diseases were calculated for each group. The percentage of outpatients and inpatients, causes of admission, operation indications, mean duration of hospitalization, differences among both sex were ascertained. Results were rationalised
and statistically analysed.
RESULTS: 18.5 % of all trauma cases were children. Boys were the majority in all groups. Upper extremity contusions were the most common injury type. Most frequent fractures were at distal radius. Supracondylar humerus and femoral diaphysis fractures were the two most frequent trauma requiring admission and the first was the most common cause for operation. Increase of trauma was statistically meaningful in adolescent period (p<0.05).
DISCUSSION AND CONCLUSION: Increase of trauma is significant in adolescent period. Boys face with trauma more than girls but admissions and operations effect both sex equal in statistical mean. Femoral diaphysis fractures cause the longest duration of hospitalization and supracondylar humerus fractures cause the need for operation most commonly. To know this is important for public health and to determine the prevention protocols. Because of our sufficient patient population, the results of this study can give a general opinion about the
demographical distribution of pediatric orthopedic trauma.

Keywords: Child, trauma, epidemiology, demography, fracture, orthopedic trauma


Ayşe Nedret Okan, Gökmen Deniz, M. Oğuz Durakbaşa, Cüneyt Erken, Özkan Köse, Mücahit Görgeç. Our approach to pediatric orthopedic trauma: A demographical study. . 2005; 19(3): 131-135

Sorumlu Yazar: Ayşe Nedret Okan, Türkiye


ARAÇLAR
Tam Metin PDF
Yazdır
Alıntıyı İndir
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
E-Postala
Paylaş


Benzer makaleler
PubMed
Google Scholar
 (1 kere görüntülendi)
 (559 kere indirildi)


 
 
Copyright © 2021 Türkiye Çocuk Cerrahisi Derneği. Tüm Hakları Saklıdır. LookUs & OnlineMakale